Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

1st May



Kάποτε κάποιοι απο μας ονειρεύονταν με πάθος να αλλάξουν τον κόσμο
Κάποτε πιστεύαμε πως όλα θα πάνε καλά.. πως θάρθουν μέρες καλύτερες..
και ελπίζαμε... και ονειρευόμαστε.. και χαμογελούσαμε...
Πώς τα καταφέραμε έτσι.... Αργά και σταθερά στερήσαμε την ελπίδα
στον εαυτό μας... στα παιδιά μας... στον κόσμο μας...
πάνω στην προσπάθειά μας να κυριαρχήσουμε... σαν μονάδες... γίναμε έρμαια...
σε ένα ποτάμι που πλέον δεν ορίζουμε...
περιπλανόμαστε μεταίωροι χωρίς ελπίδα,
 χωρις την προσμονή για κάτι καλύτερο
 και πλέον ανταλλάσσουμε ευχές με παγωμένα χαμόγελα,
 περισσότερο απο συνήθεια και σχεδόν καθόλου απο πεποίθηση...
Με την ευχή να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ελπίδα...
 να ξαναδώσουμε αξία στο "μαζί"...
 για να γίνουμε εμείς η ελπίδα...
να ευωδιάσει ο κόσμος και η ψυχή μας...


Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Στ Αλάτσατα




"Στ' Αλάτσατα στην Παναγιά 
στ' Αγιόβημ' από πίσω
Εφύτεψα μια λεμονιά κι έχω να την ποτίσω"


(Στην Τουρκία στα μνημόσυνα προσφέρουν λουκουμάδες όπως εμείς προσφέρουμε κόλλυβα)


Τα Αλάτσατα είναι μια πόλη στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας 
απέναντι απο τη Χίο 10 χλμ νοτιοδυτικά του Τσεσμέ 
και 70 χλμ. νοτιοανατολικά της Σμύρνης.  



Ιδρύθηκε στα μέσα του 17ου αιώνα από Έλληνες μετανάστες
και σημείωσε ιδιαίτερη ανάπτυξη σε πολλούς τομείς
Στα Αλάτσατα ζούσαν κατεξοχήν Χριστιανοί Ορθόδοξοι
 Με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και την  υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών
αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις περιουσίες και  τα σπίτια τους και να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα


 Τα τελευταία χρόνια τα πανέμορφα Αλάτσατα 
έχουν αναπτυχθεί σε μια απο τις πιο τουριστικές
πόλεις της Ιωνίας



Η τουρκική κυβέρνηση για λόγους τουριστικής προβολής
αποφάσισε να ανακηρύξει ιστορικό μνημείο-μουσείο το ναό των Εισοδίων 
και να προχωρήσει σε εργασίες αποκατάστασης και συντήρησης του ναού




τα παλιά σπίτια και αρχοντικά έχουν μετατραπεί σε καταπληκτικά boutique ξενοδοχεία
 μπαράκια εστιατόρια, 


παλαιωπολεία, μαγαζάκια με προιόντα φυτικών καλλυτνικών
όλα διακοσμημένα με εξαιρετικό γούστο





Περιδιαβαίνοντας στα σοκάκια του χωριού με τα ολοζώντανα ελληνικά σπίτια


ανάμικτα συναισθήματα χαράς, λύπης, συγκίνησης δημιουργούν έναν παράξενο κόμπο στο λαιμό
έναν κόμπο που ακόμα και φεύγοντας απο κεί δε λέει να φύγει..





Aναζητήσαμε τον τελευταίο Τουρκοκρητικό που ζει ακόμα εκεί με τη γυναίκα του
Εκείνον που είχε φιλοξενήσει στην εκπομπή του "Πρωταγωνιστές" Ο Σταύρος Θεοδωράκης το Μάιο του 2010
Ηπιε μαζί μας καφέ.. ελληνικό με άρωμα μαστίχας.. Μας είπε μαντινάδες.. Η χαρά του είναι να συναντά Ελληνες και να μιλάει μαζί τους..



Η γονείς του καθότι μουσουλμάνοι εκδιώχθηκαν απο την Κρήτη το 1923
και έκτοτε έζησαν στα Αλάτσατα. 
Επειτα  γεννήθηκε εκείνος .. έμαθε πρώτα Ελληνικά και μαντινάδες της Κρήτης
απο τη μητέρα του και μετά πήγε στο σχολείο και έμαθε τουρκικά..
Μόνο το 90 πήγε πρώτη και μοναδική φορά στην Κρήτη και αναζήτησε το σπίτι τους
Εγώ εδώ γεννήθηκα εδώ έζησα μας λέει με συγκίνηση μα η καρδιά μου ζει στην Κρήτη.. 
Δεν είναι συγκλονιστικό??? 
Μέσα απο τις μνήμες μόνο και τις αφηγήσεις της μητέρας του η καρδιά αυτού του ανθρώπου,
βρίσκεται κάπου όπου το σώμα του δεν έζησε ποτέ!!!!
Και πόσοι άλλοι, μουσουλμάνοι, Χριστιανοί έζησαν τη ζωή τους όλη με τον ίδιο καημό..
Κιαυτή η γιαγιούλα που τη συνέλαβα απο  μακριά να κοιτάζει με καρτερία τον κόσμο
πίσω απο το παράθυρό της.. ποιός θα μπορούσε να πει αν είναι Μουσουλμάνα ή Χριστιανή.. Τουρκάλα ή Ελληνίδα
πόσο ίδιοι οι άνθρωποι και πόσο άδικα εγωιστικά και μάταια έχουμε εφεύρει ταμπέλες
και διαχωριστικές γραμμές... να μας χωρίζουν.. να μας προκαλούν πόνο, δυστυχίες και βάσανα...



"Είναι καρδιές οπού γελούν είναι καρδιές που κλαίνε
Είναι καρδιές οπού πονούν τον πόνο τους δε λένε"

"Δεν είν' αυγή να σηκωθώ να μην αναστενάξω
Έβγα ήλιε μου κι έλα μήλειε μου
Να γείρω στο προσκέφαλο κι από καρδιάς να κλάψω"

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

"Ο Υπνος των Αγαλμάτων"




"Ο Kώστας ήξερε πως σε λίγη ώρα θα βρισκόταν κοντά στους φίλους του
και στην ασφάλεια του σπιτιού της Ολγας.
Γέλασε ειρωνικά στη λέξη "ασφάλεια".
Η λέξη φίλος ήταν τώρα κάτι πέρα και πάνω από την απλή "ασφάλεια"
Κοντά στους φίλους του.
Ναι αυτό ήταν αρκετό για την ώρα, για τις μέρες αυτές που η ύπαρξη έστω και ενός δικού σου ανθρώπου
αποτελούσε τροφή, ρούχο κι ελπίδα."

Ο "Υπνος των αγαλμάτων" του Νίκου Διακογιάννη μόνο ύπνο δεν σου προκαλεί..
Νίκο θέλω να σου δώσω συγχαρητήρια για την ευρηματικότητα και την τόλμη σου να γράψεις κάτι τόσο διαφορετικό , ένα μυθιστόρημα θρίλερ όπου με έντεχνο τρόπο πλέκουν φαντασία και πραγματικότητα μαζί, που μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον
μέχρι την τελευταία σελίδα, 
που με προβλημάτισε, που με έκανε να ψάξω, να σκεφτώ, να ταυτιστώ με τους δικούς σου προβληματισμούς και ανησυχίες και εντέλει να με πάει παραπέρα..

Τι παραπάνω μπορεί να προσδοκεί κανείς από ένα βιβλίο???

Καλοτάξιδο να είναι!!! 
Κι εσύ να συνεχίζεις να τιμάς την ακριτική νησιωτική μας Ελλάδα..


Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Eις την Πόλη- Istanbul





Δεκέμβριος ήτανε και το κρύο τσουχτερό..




Ταραγμένος ο Βόσπορος και τα υπόγεια ρεύματα,



αυτά που κατεβαίνουνε απο τον Ευξεινο Πόντο και την Αζοφική,



με τις κινήσεις των νερών τις κυκλιες
παιδεύανε τον καπετάνιο





Εκείνη τη μέρα, σύννεφα σκέπαζαν τη Βασιλεύουσα.





Ενα ψιλό χιονόνερο, απο το πρωί, έκανε τους τρούλους και τα ανάκτορα



να φαντάζουνε σιωπηλά και έρημα



έτσι μουντά και πνιγμένα στην καταχνιά,



έτσι άφεγγα και μουλιασμένα



και ο Βόσπορος κατέβαινε καλπάζοντας,



ορμητικός και αφρισμένος,
με πελώρια κύματα,


που στις λευκές τους ράχες, τις κύκλιες,
κρατούσανε τα θαλασσοπούλια




Ητανε η ώρα που έγερνε ο ήλιος να βασιλέψει,
σκορπώντας τα χρυσάφια του στα νερά του Βοσπόρου 


και μενεξεδιές ανταύγιες ρίγωναν τους όγκους των καπνών
πάνω απο την ετοιμοθάνατη Βασιλεύουσα...



Πέμπτη 24 Μαίου – Η τελευταία πανσέληνος
 “… Την πρώτη ώρα της νύχτας ανέτειλε η σελήνη. Ητανε πανσέληνος απόψε και έπρεπε να σηκωθεί στον ουρανό ολοστρόγγυλη, αλλά εκείνη ανέτειλε όπως ήτανε πριν από τρεις ημέρες… 
Ο αυτοκράτορας πολύ εφοβήθηκε και όλοι εμείς οι Χριστιανοί. Γιατί οι Γραικοί είχανε μια προφητεία που έλεγε ότι η Κωνσταντινούπολη ποτέ δε θα χανότανε μέχρι την ημέρα που η σελήνη, καίτοι πανσέληνος, θα φαινότανε λειψή από το πιάτο της»
 Νikolo Barbaro


Οι φωτογραφίες δικές μου
Το κείμενο απο το εξαιρετικό μυθιστόρημα της Μαρίας Λαμπαδαρίδου "Πήραν την Πόλη Πήραν την"

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Το τραγούδι της θάλασσας..






Τόλμα!!!

Κι ας είναι να βραχείς...

Αρκεί που κάποτε

"Να! Τόλμησα κιεγώ"

Θα χεις να πεις...