ένα λιθαράκι...

Kάθεσαι στην κάμαρά σου αναπαυτικά ...
Ξεφυλλίζεις τα βιβλία σου, τη μόνη συντροφιά που σου δίνει χωρίς ανταλλάγματα
Κρατάς και σημειώσεις.. Η σκέψη σου ταξιδεύει και πιο πέρα από αυτά που γράφεις..
Ανασκαλεύεις αναμνήσεις και κομμάτια ξεχασμένα δικά σου..
Και γράφεις κατεβατά ολόκληρα.. έπειτα τα διαβάζεις και όταν κάτι σε χαλάει τα σκίζεις και γράφεις άλλα..
Και χαμογελάς αυτάρεσκα πάνω από τα γραπτά σου..
Και νιώθεις όμορφος/η ..πολύ όμορφος/η.. Αξιος/α ναγαπήσεις και ναγαπηθείς..
Μα όχι.. κουνάς το χέρι σου πέρα δώθε σαν για να διώξεις τις ανώφελες σκέψεις..
Είσαι καλά.. τίποτα δε σου λείπει..

Στη μοναχικότητα.. εκεί κρύβεται η ύψιστη ελευθερία.. η αληθινή ευτυχία ..

κάθε άλλη απόπειρα μόνο μάταιη μπορεί να αποδειχτεί.. το έχεις ζήσει.. το έχεις νιώσει ...
Σηκώνεσαι αποφασιστικά και φτιάχνεις καφέ…
Κάθεσαι να τον πιείς στην αφόρητα τακτοποιημένη κουζίνα σου..
Μηχανικά ακουμπάς την παλάμη σου ανοιχτή σαν βεντάλια πάνω στο τζάμι του τραπεζιού..
Χαζεύεις ένα ένα τα δάχτυλα του χεριού σου.. τις φλέβες που ασφυκτιούν φυλακισμένες κάτω από το δέρμα σου..

Χαζεύεις το τζάμι που θολώνει απο τη ζέστη του χεριού σου..

Εχεις προσέξει ότι κάποιες φορές οι φλέβες στη ράχη της παλάμης σου διακρίνονται εντονότερα χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις το λόγο που αυτό συμβαίνει..

Ισως θα έπρεπε να ρωτήσεις κάποιον γιατρό να σου λύσει αυτή τη χρόνια απορία..

Ξάφνου τότε, βλέπεις την παλάμη σου να ανασηκώνεται αργά να ανεβαίνει στο ύψος του προσώπου σου ..

Να γυρνάει ανάποδα και...

Μία, Δύο, Τρείς εισπράττεις άναυδος/η τρείς υπέροχες μούτζες

Και στ αυτιά σου αντηχεί και πάλι εκείνη η μπάσα φωνή του..
-Δεν ωφελεί!!!
-Αφού το ξέρεις!!! Πως κάθεσαι εκεί και περιμένεις!!! Περιμένεις και αφουγκράζεσαι με τεντωμένο το αυτί σου...

Ενα τηλέφωνο, τον ήχο από ένα μήνυμα στα εισερχόμενα του κινητού σου, το εικονίδιο με το κλειστό φακελάκι στο mail σου..

περιμένεις και αφουγκράζεσαι έναν ήχο, μια φωνή από τα έξω, από τους έξω..

μια επιβεβαίωση, μια υποψία ότι κάποιος σε νοιάζεται, σε σκέφτεται, σε θέλει ...

Και άσε τι λένε οι σοφοί.. Οι σοφοί δεν είχαν χρόνο για σχέσεις..

Το γεγονός είναι ότι εσύ κάθεσαι εδώ και περιμένεις, με ολόκληρο το σώμα σου ολόκληρο το είναι σου και αν θες να ξέρεις αυτό σε κάνει να διαφέρεις απ τους νεκρούς…

Αναπηδάς από την καρέκλα σου δίνεις μια στο τραπέζι κάνοντας άνω κάτω την απελπιστικά τακτοποιημένη κουζίνα σου ενώ μια άγρια χαρά σε κυριεύει .. και χαμογελάς... παίρνεις βιαστικά το πανωφόρι σου και ορμάς έξω στους δρόμους, σκοντάφτεις δήθεν τυχαία στον πρώτο περαστικό που συναντάς
Για καλή σου τύχη σου ανταποδίδει με ένα πλατύ χαμόγελο
Παίρνοντας θάρρος ..
-Χορεύετε τον ρωτάς?? Δεν προλαβαίνει να απαντήσει ..

Καταμεσής του δρόμου δύο "τρελοί" χορεύουν ταγκό στο ρυθμό μιας ανύπαρκτης μουσικής..

Περαστικοί πηγαινοέρχονται με αντιδράσεις που ποικίλουν κιεσύ αλαλάζεις..

Μη στέκεστε!!!

Ελάτε να βάλουμε όλοι ένα λιθαράκι να ανατρέψουμε το κατεστημένο που μας συρρικνώνει.. δεν χρειάζεται να είναι ογκόλιθος.. ας είναι ένα λιθαράκι..

Αρκεί..

Αρκεί που ο χρόνος τελειώνει...

Kαλημέρα φίλοι!!!

Καλημέρα Φθινόπωρο!!!

καλημέρα μικρό ύπουλο έντομο

που μέσα μου φωλιάζεις

και καραδοκείς

πότε θ ανοίξω μάτι..

καραδοκείς να χτίσεις τη φωλιά σου..

να φτιάξεις τον ιστό σου..

κανείς δε σου πε πως πάντοτε κοιμάμαι

με το μισό μου μάτι ανοιχτό..

κανείς δε σου πε πως δε με νικάει το καλοκαίρι..

είμαι ακόμα εδώ μια σταγόνα υπό εξάτμιση

αλλά είμαι εδώ..

Σύντομα κοντά σας...

με τις πρώτες Ψιχάλες..

Σας φιλώ

και .. μου έχετε λείψει...πολύ...

Υ.Γ. Το εντομάκι αυτό καθόλου ύπουλο δεν είναι.. βρέθηκε τυχαία χθες μπροστά μου σχεδόν μισοπεθαμένο.. το παρακολουθούσα μισή ώρα νομίζοντας ότι παρακολουθώ το θάνατό του.. ως που ως δια μαγείας ζωντάνεψε και πέταξε μακριά μου.. με λίγα λόγια μου την εφερε.. και πολύ το χάρηκα...

Άνευ σχεδίου..

Δεν θέλω να κάνω σχέδια
Αυτό μου στερεί την προσμονή του αναπάντεχου
Αυτό μου στερεί τη μαγεία
Σκίζω λοιπόν τα σχέδιά μου και κινούμαι ελεύθερα μες το κενό..
Κενό..
Μα και τότε φοβάμαι…
Μήπως δεν είναι ένα σχέδιο κι αυτό??
Να κινούμαι μέσα στην άρνηση εφαρμογής οποιουδήποτε σχεδίου??
Αυτό κι αν είναι σχέδιο.

Σχέδιο που με σπρώχνει σε ένα στημένο καθήκον αφαιρώντας μου κάθε αυθορμητισμό..
Μουντζώνω λοιπόν σχέδια και αντισχέδια και αποφασίζω να ζήσω όπως όπως..
Ξαπλώνω σε μιαν αιώρα στην αυλή, ανοίγω το βιβλίο μου..
Νύχτα είναι και δεν βλέπω καλά....
Το αφήνω έτσι ανοιχτό να ξαπλώσει πάνω στο στέρνο μου..
Προτιμώ να χαζεύω τ αστέρια και να συλλογιέμαι..
Να συλλογιέμαι πως ανοίγω την πόρτα του γυάλινου κλουβιού μου…
Την κλείνω πίσω μου..
Κάθομαι στο κατώφλι..
Είπες θάρθεις..
Θάρθεις όταν θα φύγουν οι παραθεριστές και τα χελιδόνια..
Θάρθεις με τα φύλλα του Φθινοπώρου..
Με τη βροχή..
Εσύ που ξέρεις τα μυστικά περάσματα..
Κιεγώ περιμένω.. Δεν σχεδιάζω..
Τωρα που ο κύκλος κλείνει γύρω μου και σκοτεινιάζει..
Να μου δείξεις το δρόμο..
Να περάσω…
Στην άλλη Διασταση..
Στον άλλο Καιρό..
Χωρίς Σχέδια..

Xωρίς αναλύσεις..
Χωρίς Λόγια..
Να κατασταλάξω σαν Ηχος Σβηστός στο Βυθό σου..