1st May

Kάποτε κάποιοι απο μας ονειρεύονταν με πάθος να αλλάξουν τον κόσμο

Κάποτε πιστεύαμε πως όλα θα πάνε καλά.. πως θάρθουν μέρες καλύτερες..

και ελπίζαμε... και ονειρευόμαστε.. και χαμογελούσαμε...

Πώς τα καταφέραμε έτσι.... Αργά και σταθερά στερήσαμε την ελπίδα

στον εαυτό μας... στα παιδιά μας... στον κόσμο μας...

πάνω στην προσπάθειά μας να κυριαρχήσουμε... σαν μονάδες... γίναμε έρμαια...
σε ένα ποτάμι που πλέον δεν ορίζουμε...
περιπλανόμαστε μεταίωροι χωρίς ελπίδα,
 χωρις την προσμονή για κάτι καλύτερο
 και πλέον ανταλλάσσουμε ευχές με παγωμένα χαμόγελα,
 περισσότερο απο συνήθεια και σχεδόν καθόλου απο πεποίθηση...

Με την ευχή να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ελπίδα...
 να ξαναδώσουμε αξία στο "μαζί"...
 για να γίνουμε εμείς η ελπίδα...
να ευωδιάσει ο κόσμος και η ψυχή μας...

Το τραγούδι της θάλασσας..

Τόλμα!!!

Κι ας είναι να βραχείς...

Αρκεί που κάποτε

"Να! Τόλμησα κιεγώ"

Θα χεις να πεις...

Χωρίς τίποτα...

Η γιαγιά μου..

Ηρθε σε αυτόν τον κόσμο χωρίς τίποτα

Και έφυγε νωρίς.. χωρίς τίποτα, παρά μόνο με αγάπη.

Όλα τ'άλλα ήταν μόνο δανεικά...

Οπως και τούτα εδώ τα χτενάκια από φίλντισι που φορούσε στα  μαλλιά της..

στα χέρια μου τώρα.. μοναδικό απομεινάρι της ζωής της..

στη σκιά..

Σε  μια  σκιά  η σκέψη του ξαποσταίνει

παίρνει αέρα η καρδιά του

και ξανα-ανασαίνει..

Υ.Γ.   Θυμήσου λένε, ότι η ανάπτυξη έρχεται την ώρα που ξεκουράζεσαι και όχι την ώρα που αγωνίζεσαι..

Μικρή Ζωή

 

Tόσο μικρή είναι η Ζωή

Σαν ενα παιδί μικρό

Θέλει μαζί σου να παίξει

να τρέξει, να χαθεί, να πέσει κάτω, να κλάψει

και την άλλη στιγμή να γελάσει δυνατά

Κι εσύ πασχίζεις άδικα να το ερμηνεύσεις με τη λογική

Το μαλώνεις, το καθοδηγείς, το υπομένεις

Δυσανασχετείς και οργίζεσαι

Οταν σκαρφαλώνει στους ώμους σου,

Γέρνεις και αγκομαχάς λες και τόσο αδύναμος είσαι

που δεν μπορείς ένα μικρό παιδί για λίγο να σηκώσεις

Τις είδα και φέτος..

Ειδα και φέτος τις μυγδαλιές ν ανθιζουν και χαμογέλασα


Είναι ν απορεί κανείς με τη δύναμη και τη διάθεση αυτών των δέντρων να ανθίζουν στην καρδιά του χειμώνα.. σαν για να κρατούν άσβεστη τη φλόγα των ονείρων μας..
Σαν για να στάζουν βάλσαμο στη βαρυχειμωνιά μας..


Το έψαξα λίγο και βρήκα ό,τι η μυγδαλιά τελικά εκτός από τόλμη είναι και το γνωστικότερο των δέντρων.. και ας νομίζουμε το αντίθετο..
 Τα ατελή της άνθη την καθιστούν τελευταία στις προτιμήσεις των εντόμων όταν αυτά έχουν και άλλες επιλογές.. Αν λοιπόν η μυγδαλιά άνθιζε τον καιρό που ανθίζουν όλα τα φυτά θα είχε τον κίνδυνο να εξαφανιστεί καθώς δεν θα έβρισκε έντομα να μεταφέρουν τη γύρη από το αρσενικό άνθος στο θηλυκό ώστε να γονιμοποιηθεί..


Kάτι που επίσης δεν γνώριζα είναι ότι αυτό που τους δίνει την εντολή να ανθίσουν δεν είναι ο καιρός, το κρύο ή η βροχή τα οποία βεβαίως δεν είναι σταθερά από τον ένα χρόνο στον άλλο, αλλά η διάρκεια της μέρας, που πάντα είναι ίδια την ίδια ημερομηνία…


Θυμάμαι τότε που τα χωράφια ήταν γεμάτα μυγδαλιές σκαρφάλωνα στα κλαδιά τους παρόλο που τα χέρια μου γέμιζαν κόλλες απ τον κορμό τους και τίναζα τα άνθη τους για να δω τη βροχή από λευκά ανθάκια να πέφτει στο χώμα
Και έπειτα που με λαχτάρα περίμενα τα πρώτα τσάγαλα πριν πήξει ο καρπός να τρέξω κρυφά από τη μαμά να φάω με το τσόφλι τόσα που με έπιανε η κοιλιά μου αλλά πού να πω κουβέντα το βράδυ.. κιχ δεν έβγαζα..
Θυμάμαι κι εκείνο το γλυκό, κουρκουτσού το λέγαμε, που φτιάχναμε με τα φρέσκα αμύγδαλα.. Τα καθαρίζαμε από το τσόφλι και το φλούδι τα χτυπούσαμε στο γουδί μαζί με ζάχαρη και φρυγανιά και γινόταν ένας γλύκισμα να σου τρέχουν τα σάλια.. Τότε βλέπεις που δεν τα χαμε όλα είχαμε το προνόμιο να χαιρόμαστε με τα μικρά και ασήμαντα που η φύση απλόχερα μας χάριζε..

Τωρα που έχουμε παραπάνω από όσα χρειαζόμαστε δεν βρίσκουμε πια με τι να χαρούμε.. Εκείνη τη λαχτάρα που μας γαργαλούσε τα σωθικά και μας πλημμύριζε ζωή, την έχει εκτοπίσει ο κορεσμός και η απόγνωση..


Κάποτε ως και οι πόλεις μας ήταν γεμάτες αμυγδαλιές, μουριές, συκαμινιές ,εσπεριδοειδή


Πλέον στολίζουμε τους κήπους και τις πόλεις μας με ψεύτικα δέντρα.. άοσμα και άχρωμα που δεν καρπίζουν, που δεν μυρίζουν, που δεν φυλλοβολούν, που δεν λερώνουν γιατί ο χρόνος μας έχει γίνει δυσεύρετος και πολύτιμος..


Εικόνες ήχοι ευωδιές και γεύσεις έχουν χαθεί από την καθημερινότητά μας αφήνοντάς την φτωχότερη ανούσια και άδεια.. Όλα εκείνα που κάποτε ήταν δεδομένα και αυτονόητα έχουν γίνει είδος πολυτελείας και όνειρο διακοπών..


Παρόλα αυτά ευτυχώς έξω στα χωράφια, οι μυγδαλιές συνεχίζουν να ανθίζουν μέσα στο καταχείμωνο μαγνητίζοντας τα βλέμματα και τις καρδιές μας..

Μόλις σταμάτησε η βροχή..

Χιλιάδες λέξεις χορεύουν μπροστά μου

σ έναν αγώνα να συνθέσουν μια πρόταση..

Μάταια..

και ολοένα φεύγουν λιγοστεύουν και χάνονται..

Το ξέρω..

Σε λίγο θα μείνω μόνη μου

και θα καταφύγω σε άναρθρες κραυγές

και σε κείνα που μού λεγες όταν πίναμε

εκείνο το κόκκινο κρασί..

θυμάσαι??

Βγές έξω μου έλεγες..

Στο χάραμα.. στο λιόγερμα..

Βγές έξω .. στο σούρουπο.. στο φώς.. και περπάτα..

Περπάτα αθόρυβα και αφουγκράσου..

Αφουγκράσου τις φωνές των πουλιών

Το κρώξιμο των γλάρων..

τη μελωδία του αέρα..

στάσου γυμνή στον αέρα και δες..

Να!! σε παίρνει μαζί του.. πούπουλο λευκό.. ίχνος διάφανο..

Αιωρείσαι.. ανεβαίνεις.. Χάνεσαι..

Μόλις σταμάτησε η βροχή..

Εκεί στην ασημένια γραμμή του ορίζοντα σε περιμένει το χαμόγελό μου

Ουράνιο τόξο να πιαστείς..

Κράτησέ με..

στην ανηφόρα..

Tον έβλεπα κάθε πρωί την ίδια ώρα..

να σπρώχνει το φορτωμένο καρότσι του στην ανηφόρα

Μιά δυό φορές έτρεξα να τον βοηθήσω..

-Oχι παιδί μου, νασαι καλά σευχαριστώ..

Ισορροπώ καλύτερα μονάχος..

.....

Πέρασαν τα χρόνια..

.....

Μεγάλωσα όπως διακαώς επιθυμούσα

και Τον θυμήθηκα όταν βρέθηκα να σπρώχνω τη δική μου τη ζωή

στην ανηφόρα..

Τότε εννόησα τη λεπτή σχέση που συνδέει σε ένα ισόπλευρο τρίγωνο

τις λέξεις

Ανηφόρα-Ισορροπία-Μοναξιά..

στην κατηφόρα...

Καιρό τώρα σε παρακολουθώ
Μια ρέουσα κραυγήπου γοργά κατηφορίζει..

Φεγγίζει η ψυχή σου....

πληγή ορθάνοιχτη που στάζει

Άδεια κοχύλια τα μάτια σου

και η νύχτα βρήκε τόπο να φωλιάσει

Άδειο και το κορμί σου.. παγωμένο..

σαν σπίτι ερειπωμένο που μέσα του πια κατοικούν
άνεμοι και άγρια πουλιά

Αμφίβολα ήταν πάντοτε και τα όνειρά σου όπως οι σχηματισμοί που
διαγράφουν τα σύννεφα... κι έπειτα χάνονται.. και ο νους σου θολωμένος ψάχνει

στις γειτονιές του απείρου να τα βρεί..
O κόσμος γύρω σου που με μάταια υλικά είχες χτίσει
καταρρέει...
Καταρρέεις κιεσύ
και δεν θέλεις..δεν μπορείς πια να νιωσεις την αιτία...

Νικημένη απ τον τέλειο πόνο σου
Υψώνεις τα χέρια στον ουρανό
Δως μου θεέ μου το χέρι σου
Μέσα στη γύμνια μου κρυώνω

Κι έξω στους δρόμους φυσάει και βρέχει μόνο μοναξιά..

Ανθρωποι αργοσβήνουν δίπλα μας με ψυχές σακατεμένες

επειδή κανείς δεν βρέθηκε όταν έπρεπε να τους μπολιάσει με αγάπη ...

Ας μπολιάζουμε με αγάπη τα παιδιά μας..
Εκείνα είναι που κρατούν στα χέρια τους την τύχη του κόσμου μας...

με γενναιοδωρία..

Xαράξου κάπου...

με οποιονδήποτε τρόπο..

και μετά πάλι

σβήσου με γενναιοδωρία...

(Οδυσσέας Ελύτης)

Ειδα πολλά μα ακόμα...

Είδαν κάμποσα τα μάτια μου....

ταξίδεψα σε άλλες ηπείρους..

είδα φυλές ανθρώπων άλλες..

είδα ανθρώπους να περπατούν δίπλα σε

άλλους ανθρώπους και να κινδυνεύουν

 είδα άλλους να περπατούν δίπλα σε θηρία και να είναι ασφαλείς..

μπερδεμένη η μυρωδιά των ανθρώπων και των ζώων σε κείνα τα μέρη..

μπερδεμένη και συμφιλιωμένη..

κοιμήθηκα εκεί κοντα τους..  κινδύνεψα..

μα το πρωί αντίκρυσα έκθαμβη τον ήλιο τους να ανατέλει..

εκεί θαρρεις πως  ο ήλιος  βγαίνει  απο τα σπλαχνα της γης...

και γίνεται κυρίαρχος ..

Λες και το νιώθει..πως εκεί πιο μεγάλη ανάγκη τον έχουν ..

είδα γυναίκες χωρίς πρόσωπο..κρυμμένες πίσω απο τη μπούρκα

να ζούν να αντέχουν..

είδα ανθρώπους μεταμφιεσμένους.. απο δαύτους είδα πολλούς...

σε όλη τη γή..

ίδιο το χρώμα τους..

και οι κορμοστασιά τους..

και αναρωτήθηκα...

μπορεί η μεταμφίεση να σημαίνει ανωνυμία..

ή μήπως καθαυτή η μεταμφίεση έχει την δική της ταυτότητα..

περπάτησα σε δρόμους γεμάτους με σκελετωμένα παιδιά που κρέμονταν σαν ιπτάμενες τύψεις απο τα ρούχα των περαστικών  και απο τα δικά μου.. μέτρησα δέκα.. παιδικές παλάμες.. βρώμικες με τα δάχτυλα να τείνουν σαν άξονες σαν βέλη.. να διαπερνουν τα ρούχα και τις καλοζωισμένες σάρκες  να φτάνουν στην ψυχή για να καρφιτσώσουν τα ραβασάκια της απελπισίας τους... αυτή  η εικόνα με κείνα τα παιδιά με το πέρασμα του χρόνου.. αντί να ξεθωριάζει.. κάθε που τη φέρνω στη μνήμη μου τα χρώματά της αν και ασπρο μαύρο μόνο.. γίνονται πιο έντονα.. πιο λευκό το λευκό και το μαύρο πιο μαύρο.. πιο σκοτεινό..

και η ψυχή μου.. ανέβηκε βουνά.. πέρασε απο  λίμνες.. πάλεψε με κύμματα..

περπάτησε σε δύσβατα μονοπάτια..

μάτωσε στα βάτα.. στα ξέφωτα ξαπόσταινε έγλειφε τις πληγές της και τις γιάτρευε..

 μα ακόμα.. συχνά.. ξυπνάω το πρωί

καλημερίζω τον κόσμο και νομίζω πως δεν τον έχω ξαναδει.....

πως τίποτα δε μεσολάβησε..

πως μόλις ξύπνησα..

πως μόλις γεννήθηκα..

.

.

καλημέρα..

Η γοητεία της ερημίας

αρχές Φθινοπώρου

και oι ακρογιαλιές απο καιρό ερήμωσαν

οι καρέκλες, οι ομπρέλες, στέκουν αμήχανα

τα δέντρα βουβά

σαν να δαν όνειρο σαν να δαν σκιά

αγναντεύουν τη θάλασσα και κάνουν τον απολογισμό τους

τόσα κέρδη.. τόσες ζημιές..τόσα ανεκπλήρωτα ..τόσα χαμένα..

το κενό που αφήνει η ερημιά το γεμίζει το τραγούδι της θάλασσας
το γεμάτο υποσχέσεις ζεστό και τρυφερό χάδι του ήλιου

Αντίο και πάλι λοιπόν

Εις το επανιδείν.. Εις το αναπάντεχο..

Σε ό,τι έρχεται..σε ό,τι φεύγει..

Σ αυτό που μένει πάντα εκεί.. και περιμένει..

Xίος-Κώμη
Πρωινό Σεπτέμβρη 2009

Μουσική επιμέλεια by Κούκος

ένα λιθαράκι...

Kάθεσαι στην κάμαρά σου αναπαυτικά ...
Ξεφυλλίζεις τα βιβλία σου, τη μόνη συντροφιά που σου δίνει χωρίς ανταλλάγματα
Κρατάς και σημειώσεις.. Η σκέψη σου ταξιδεύει και πιο πέρα από αυτά που γράφεις..
Ανασκαλεύεις αναμνήσεις και κομμάτια ξεχασμένα δικά σου..
Και γράφεις κατεβατά ολόκληρα.. έπειτα τα διαβάζεις και όταν κάτι σε χαλάει τα σκίζεις και γράφεις άλλα..
Και χαμογελάς αυτάρεσκα πάνω από τα γραπτά σου..
Και νιώθεις όμορφος/η ..πολύ όμορφος/η.. Αξιος/α ναγαπήσεις και ναγαπηθείς..
Μα όχι.. κουνάς το χέρι σου πέρα δώθε σαν για να διώξεις τις ανώφελες σκέψεις..
Είσαι καλά.. τίποτα δε σου λείπει..

Στη μοναχικότητα.. εκεί κρύβεται η ύψιστη ελευθερία.. η αληθινή ευτυχία ..

κάθε άλλη απόπειρα μόνο μάταιη μπορεί να αποδειχτεί.. το έχεις ζήσει.. το έχεις νιώσει ...
Σηκώνεσαι αποφασιστικά και φτιάχνεις καφέ…
Κάθεσαι να τον πιείς στην αφόρητα τακτοποιημένη κουζίνα σου..
Μηχανικά ακουμπάς την παλάμη σου ανοιχτή σαν βεντάλια πάνω στο τζάμι του τραπεζιού..
Χαζεύεις ένα ένα τα δάχτυλα του χεριού σου.. τις φλέβες που ασφυκτιούν φυλακισμένες κάτω από το δέρμα σου..

Χαζεύεις το τζάμι που θολώνει απο τη ζέστη του χεριού σου..

Εχεις προσέξει ότι κάποιες φορές οι φλέβες στη ράχη της παλάμης σου διακρίνονται εντονότερα χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις το λόγο που αυτό συμβαίνει..

Ισως θα έπρεπε να ρωτήσεις κάποιον γιατρό να σου λύσει αυτή τη χρόνια απορία..

Ξάφνου τότε, βλέπεις την παλάμη σου να ανασηκώνεται αργά να ανεβαίνει στο ύψος του προσώπου σου ..

Να γυρνάει ανάποδα και...

Μία, Δύο, Τρείς εισπράττεις άναυδος/η τρείς υπέροχες μούτζες

Και στ αυτιά σου αντηχεί και πάλι εκείνη η μπάσα φωνή του..
-Δεν ωφελεί!!!
-Αφού το ξέρεις!!! Πως κάθεσαι εκεί και περιμένεις!!! Περιμένεις και αφουγκράζεσαι με τεντωμένο το αυτί σου...

Ενα τηλέφωνο, τον ήχο από ένα μήνυμα στα εισερχόμενα του κινητού σου, το εικονίδιο με το κλειστό φακελάκι στο mail σου..

περιμένεις και αφουγκράζεσαι έναν ήχο, μια φωνή από τα έξω, από τους έξω..

μια επιβεβαίωση, μια υποψία ότι κάποιος σε νοιάζεται, σε σκέφτεται, σε θέλει ...

Και άσε τι λένε οι σοφοί.. Οι σοφοί δεν είχαν χρόνο για σχέσεις..

Το γεγονός είναι ότι εσύ κάθεσαι εδώ και περιμένεις, με ολόκληρο το σώμα σου ολόκληρο το είναι σου και αν θες να ξέρεις αυτό σε κάνει να διαφέρεις απ τους νεκρούς…

Αναπηδάς από την καρέκλα σου δίνεις μια στο τραπέζι κάνοντας άνω κάτω την απελπιστικά τακτοποιημένη κουζίνα σου ενώ μια άγρια χαρά σε κυριεύει .. και χαμογελάς... παίρνεις βιαστικά το πανωφόρι σου και ορμάς έξω στους δρόμους, σκοντάφτεις δήθεν τυχαία στον πρώτο περαστικό που συναντάς
Για καλή σου τύχη σου ανταποδίδει με ένα πλατύ χαμόγελο
Παίρνοντας θάρρος ..
-Χορεύετε τον ρωτάς?? Δεν προλαβαίνει να απαντήσει ..

Καταμεσής του δρόμου δύο "τρελοί" χορεύουν ταγκό στο ρυθμό μιας ανύπαρκτης μουσικής..

Περαστικοί πηγαινοέρχονται με αντιδράσεις που ποικίλουν κιεσύ αλαλάζεις..

Μη στέκεστε!!!

Ελάτε να βάλουμε όλοι ένα λιθαράκι να ανατρέψουμε το κατεστημένο που μας συρρικνώνει.. δεν χρειάζεται να είναι ογκόλιθος.. ας είναι ένα λιθαράκι..

Αρκεί..

Αρκεί που ο χρόνος τελειώνει...

Kαλημέρα φίλοι!!!

Καλημέρα Φθινόπωρο!!!

καλημέρα μικρό ύπουλο έντομο

που μέσα μου φωλιάζεις

και καραδοκείς

πότε θ ανοίξω μάτι..

καραδοκείς να χτίσεις τη φωλιά σου..

να φτιάξεις τον ιστό σου..

κανείς δε σου πε πως πάντοτε κοιμάμαι

με το μισό μου μάτι ανοιχτό..

κανείς δε σου πε πως δε με νικάει το καλοκαίρι..

είμαι ακόμα εδώ μια σταγόνα υπό εξάτμιση

αλλά είμαι εδώ..

Σύντομα κοντά σας...

με τις πρώτες Ψιχάλες..

Σας φιλώ

και .. μου έχετε λείψει...πολύ...

Υ.Γ. Το εντομάκι αυτό καθόλου ύπουλο δεν είναι.. βρέθηκε τυχαία χθες μπροστά μου σχεδόν μισοπεθαμένο.. το παρακολουθούσα μισή ώρα νομίζοντας ότι παρακολουθώ το θάνατό του.. ως που ως δια μαγείας ζωντάνεψε και πέταξε μακριά μου.. με λίγα λόγια μου την εφερε.. και πολύ το χάρηκα...

στον αέρα

Πάντοτε ζήλευα τα πουλιά

Ετσι όπως ανεβαίνουν

εκμεταλλευόμενα τα ανοδικά ρεύματα του αέρα

σχηματίζοντας μεγάλους κύκλους

κιέπειτα πλανάρουν σαν σε αργή κίνηση...

Φτιάχνουν φωλιές όπου γουστάρουν

κι ακόμα κιαν τις βρίσκουν γκρεμισμένες

συνεχίζουν το τραγούδι τους

Αλλάζουν τόπους και ουρανούς

χωρίς τίποτα να τα εμποδίζει

Βλέπουν εμάς.. τον κόσμο μας.. τόσο μικρό και ασήμαντο..

Μυρμήγκια οι άνθρωποι πάνε κιέρχονται ασταμάτητα

με τα πόδια και το νου κολλημένα στη γη

Στοίχημα πάω.. μας λυπούνται ..

Πρόσφατα διάβασα για τις Σταχτάρες,

τα πιο τέλεια προσαρμοσμένα στην εναέρια ζωή πουλιά, που πλανάρουν όλη μέρα καθαρίζοντας τον ουρανό από κάθε ευδιάκριτο ψεγάδι. Μοιάζουν με χελιδόνια, αλλά είναι εντελώς σκουρόχρωμες και το σχήμα τους θυμίζει δρεπάνι. Κυνηγούν και τρώνε στον αέρα, πίνουν και ζευγαρώνουν εν πτήσει και ακόμη κοιμούνται πετώντας πολύ ψηλά. Επί εννέα μήνες δεν αγγίζουν το έδαφος και έρχονται σ' αυτό μόνο για να γεννήσουν και να μεγαλώσουν τα μικρά τους.

Μου φάνηκε απίστευτο

Η τέλεια αρμονία με το σύμπαν!!!

Eίχα την τύχη να βρεθώ για λίγο στον αέρα, στο ύψος που πετούν τα πουλιά

με το ανεμόπτερο που βλέπετε,

Αυτή η αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας, Σας λέω δεν περιγράφεται

Και βεβαια Η ζήλια μου για τα πουλιά κορυφώθηκε..

Γιατί Οταν κοιτάς απο ψηλά.. μοιάζει η γη με ζωγραφιά

σε Μας φίλοι μου το λέω... που την έχουμε πάρει σοβαρά..