Θαλασσινή αγκαλιά...

Ψιχαλίζει..

και... δες

Μια γλυκιά αγκαλιά

μπορεί αναπάντεχα, στο πουθενά..

 να σε προσμένει

:):):)

Ανοιξη!!!!

Κάπως τυχαία??

(εδώ που τα λέμε πιστεύω ότι υπάρχει τύχη
αλλά χτυπάει μόνο τις χαμογελαστές πόρτες)

Τυχαία ή εκ προθέσεως λοιπόν
χαμογελώντας,

ανακάλυψα χθες έναν τόπο κρυμμένο

που δικαίως θα τον αποκαλούσα

"το Κρησφύγετο της Ανοιξης"

(Συνομίλησα μαζι Της και ευχαρίστως και όποτε επιθυμώ μου το παραχωρεί
προκειμένου να βρισκω καταφύγιο και προστασία
απο κάτι επικίνδυνα "φράκταλ" που κυκλοφορούν πέρα δώθε και καταβροχθίζουν αθώες και ανυπεράσπιστες "σταγόνες"..)

Κι έτσι όπως κυλιόμουν

προστατευμένη και ασφαλής,

πάνω στα κόκκινα

στα κίτρινα

στα ολόλευκα

χαλιά της,

Συλλογίστηκα..

"θεέ μου πόσο δίπλα απο την ευτυχία περνάει ο άνθρωπος..."

(εικόνες απο Χίο-Θολοποτάμι)


Aν πράγματι βρεθεί κανείς Ανοιξη στη Χίο θα έχει την τύχη να γνωρίσει μια μοναδικότα του νησιού που λίγοι τη γνωρίζουν και να απολαύσει ένα θέαμα που σου κόβει τη λαλιά..
Στη Χίο ευδοκιμούν τέσσερα είδη άγριας τουλίπας, οι ΄΄λαλάδες΄΄ κατά τους ντόπιους, που την άνοιξη κατακλύζουν τις καλλιεργούμενες εκτάσεις του κεντρικού τμήματος του νησιού. Το κόκκινο χρώμα τους πλημμυρίζει την ύπαιθρο και την κάνει να φαίνεται σαν ένα κατακόκκινο χαλί ,σαν ένας ζωντανός πίνακας ζωγραφικής.
Λέγεται ότι η τουλίπα πήρε το όνομά της από τo ΄toliban΄΄ το κάλυμμα του κεφαλιού, που φορούσαν οι άνθρωποι στη Μ. ανατολή.

Στην Ολλανδία, που εσφαλμένα θεωρείται ο τόπος προέλευσής τους, καλλιεργείται από τον 16ο αιώνα όπου τη μετέφερε ο βοτανολόγος Κάρολος Κλούσιος.

Στην πραγματικότητα τόπος καταγωγής της τουλίπας είναι η κεντρική Ασία και από εκεί εξαπλώθηκε η καλλιέργειά της σε όλη την Μεσόγειο

Ενας απο τους μύθους που πλάθει την ιστορία της γέννησης της τουλίπας λέει ότι υπήρχε κάποτε ένας Πέρσης πρίγκηπας που ονομαζόταν Φαράχ και ήταν πολύ ερωτευμένος με τη Σχιριν.

Η Σχιρίν όμως σκοτώθηκε και τότε ο πρίγκηπας έπεσε κιαυτός με το άλογό του σε έναν γκρεμό και αυτοκτόνησε.. Κάθε σταλαγματιά απο το αίμα του που χύθηκε έγινε τουλίπα και απο τότε οι τουλίπες έγιναν σύμβολο αγάπης..

Aγρελωπό...

Το Αγρελωπό δεν υπάρχει πια σε κανένα χάρτη του νησιού ούτε Τουριστικό οδηγό..

Ακόμα και όσους γνωστούς ρώτησα δεν γνώριζαν την ύπαρξή του
Μια μικρή σκουριασμένη ταμπέλα
στο χωματόδρομο που οδηγεί από τα Αγιάσματα στα Καμπιά,
τυχαία μας οδήγησε σ αυτό το εγκαταλελειμμένο χωριουδάκι φάντασμα.

Περιττό να σας πω ότι στο αντίκρυσμά του,
αναπήδησα απο τη χαρά μου
Ηταν σαν να ανακάλυψα ένα θησαυρό..

Πόσο το ζήλεψα έτσι ήσυχα που κοιμάται τον αιώνιο υπνο του

με το κελάρυσμα του μικρού ποταμού πλάι του να το νανουρίζει..

με την κορυφή του Πελιναίου απέναντι να το έχει υπό τη σκέπη του..

Δεν ξέρω γιατί λατρεύω τα ερείπια,
τα χαλάσματα, τις ρωγμές ό,τι το μισογκρεμισμένο
ό,τι το παλιό και φθαρμένο, ..

 Λατρεύω τη φθορά..

Τις ρυτίδες στα πρόσωπα των ανθρώπων..

Τους γερτούς ώμους.. τα ροζιασμένα χέρια των ηλικιωμένων..

Τα 'τέλεια' πρόσωπα,
αυτά που αγωνίζονται να κρατηθούν πάντα νέα και άψογα
δεν με άγγιζαν ποτέ..

Τα ερείπια διαθέτουν κάτι πέρα απο αυτό που βλέπεις..
όμορφο ή άσχημο δεν έχει σημασία..

 Μοιαζουν πάντα έτοιμα να σου πουν μια ιστορία…
ή ακόμα καλύτερα σε καλούν να ανακαλύψεις την ιστορία τους..
να νιωσεις, να μάθεις, να αφουγκραστείς,
να γευτείς, να ψάξεις, να χωθείς μέσα στις ρωγμές τους
και να χαθείς στο παρελθόν τους ..

Τα ερείπια μοιάζουν με τις αναμνήσεις μας..
Κάποιοι από μας τα αγαπούν τα φροντίζουν,
τα επισκεπτονται για να νιωσουν εκείνη τη γλυκιά νοσταλγία που σου μεταδίδουν..
κάποιοι άλλοι τα προσπερνούν..
είτε αδιάφορα, είτε με πόνο,
είτε με έναν αδιόρατο φόβο που τους κάνει να επιταχύνουν το βήμα ..

Σε αντίθεση με τη θέα του ερειπωμένου χωριου
βρίσκεται το φρεσκοβαμμένο και περιποιημένο ξωκλήσι λίγο παραπέρα,
αδιαμφισβήτητο σημάδι πως ο θεός είναι κοντά μας
σε κάθε στιγμή σε κάθε τόπο
ξεχασμένο και μη..

Ερείπια

...Κι όνειρα να γκρεμίζονται που χτίστηκαν

με της καταραμένης ανέχειας τον ιδρώτα

είδηση δεν παίρνουμε

καταπλακωμένοι

μακάριοι κοιμόμαστε

σα να ΄ναι τα ερείπια θαλπωρή...

(Κική Δημουλά)

...................

(Εικόνες από Αγιάσματα-Χίος)

Τα Αγιάσματα κοντά στο χωριό Κέραμος, βρίσκονται στο Βόρειο τμημα του νησιου 60 χλμ απο την πόλη της Χίου και οφείλουν το όνομά τους στα ιαματικά νερά που πηγάζουν απο τη γη σε θερμοκρασία 70ο βαθμών Κελσίου


Στο παρελθόν ήταν λιμάνι και κέντρο εμπορίου των γύρω χωριών, κυρίως για το αντιμόνιο, καθώς η περιοχή είναι γνωστή από τους αρχαίους χρόνους για τα κεραμικά και τα κοιτάσματα αντιμονίου.

Τα κοιτάσματα αντιμονίου έκαναν την Κέραμο ένα από τα πιο σημαντικά χωριά του Δήμου Αμανής τα μέσα της δεκαετίας του 60.

Η παραλία με τα κρυστάλλινα νερά λόγω της θέσης της όταν φυσάει βορριάς δέρνεται απο μεγάλα κύματα, αλλά απο την άλλη η διαδρομή ως εκεί περνώντας μέσα απο ένα άγριο τοπίο με βουνά, πλούσια βλάστηση, νερά και λαγκάδια σε αποζημιώνει

Από το 19ο αι. (1880-90) λειτουργούσαν στην περιοχή μεταλλεία αντιμονίου. Υπάρχουν ακόμη και σήμερα τα οικήματα όπου έμεναν οι εργάτες των λατομείων, χτισμένα με θυμιανούσικη πέτρα. Υπάρχουν ακόμη γύρω στις 15 σήραγγες-στοές που οδηγούν στα εγκατα της γης. Εκεί εργάστηκαν χιλιάδες άνθρωποι.

Τέσσερα χρόνια όμως ήταν αρκετά για να πεθάνουν 30 κάτοικοι από καρκίνο, πολλοί άλλοι από τα γύρω χωριά κι αρκετοί ξένοι. Τα μεταλλεία έπαψαν να λειτουργούν το 1954.

Tα Αγιάσματα σήμερα παρόλες τις δυνατότητες ανάπτυξης που διαθέτουν,
παρόλο το ένδοξο παρελθόν τους
παρουσιάζουν μια  οδυνηρή εικόνα ερήμωσης και εγκατάλλειψης,
που σε κάνει απο την άλλη να νομίζεις ότι αν απλώσεις το χέρι σου ψηλά στον ουρανό
μπορεί και να αγγίξεις τον ίδιο το θεό ..

Τις είδα και φέτος..

Ειδα και φέτος τις μυγδαλιές ν ανθιζουν και χαμογέλασα


Είναι ν απορεί κανείς με τη δύναμη και τη διάθεση αυτών των δέντρων να ανθίζουν στην καρδιά του χειμώνα.. σαν για να κρατούν άσβεστη τη φλόγα των ονείρων μας..
Σαν για να στάζουν βάλσαμο στη βαρυχειμωνιά μας..


Το έψαξα λίγο και βρήκα ό,τι η μυγδαλιά τελικά εκτός από τόλμη είναι και το γνωστικότερο των δέντρων.. και ας νομίζουμε το αντίθετο..
 Τα ατελή της άνθη την καθιστούν τελευταία στις προτιμήσεις των εντόμων όταν αυτά έχουν και άλλες επιλογές.. Αν λοιπόν η μυγδαλιά άνθιζε τον καιρό που ανθίζουν όλα τα φυτά θα είχε τον κίνδυνο να εξαφανιστεί καθώς δεν θα έβρισκε έντομα να μεταφέρουν τη γύρη από το αρσενικό άνθος στο θηλυκό ώστε να γονιμοποιηθεί..


Kάτι που επίσης δεν γνώριζα είναι ότι αυτό που τους δίνει την εντολή να ανθίσουν δεν είναι ο καιρός, το κρύο ή η βροχή τα οποία βεβαίως δεν είναι σταθερά από τον ένα χρόνο στον άλλο, αλλά η διάρκεια της μέρας, που πάντα είναι ίδια την ίδια ημερομηνία…


Θυμάμαι τότε που τα χωράφια ήταν γεμάτα μυγδαλιές σκαρφάλωνα στα κλαδιά τους παρόλο που τα χέρια μου γέμιζαν κόλλες απ τον κορμό τους και τίναζα τα άνθη τους για να δω τη βροχή από λευκά ανθάκια να πέφτει στο χώμα
Και έπειτα που με λαχτάρα περίμενα τα πρώτα τσάγαλα πριν πήξει ο καρπός να τρέξω κρυφά από τη μαμά να φάω με το τσόφλι τόσα που με έπιανε η κοιλιά μου αλλά πού να πω κουβέντα το βράδυ.. κιχ δεν έβγαζα..
Θυμάμαι κι εκείνο το γλυκό, κουρκουτσού το λέγαμε, που φτιάχναμε με τα φρέσκα αμύγδαλα.. Τα καθαρίζαμε από το τσόφλι και το φλούδι τα χτυπούσαμε στο γουδί μαζί με ζάχαρη και φρυγανιά και γινόταν ένας γλύκισμα να σου τρέχουν τα σάλια.. Τότε βλέπεις που δεν τα χαμε όλα είχαμε το προνόμιο να χαιρόμαστε με τα μικρά και ασήμαντα που η φύση απλόχερα μας χάριζε..

Τωρα που έχουμε παραπάνω από όσα χρειαζόμαστε δεν βρίσκουμε πια με τι να χαρούμε.. Εκείνη τη λαχτάρα που μας γαργαλούσε τα σωθικά και μας πλημμύριζε ζωή, την έχει εκτοπίσει ο κορεσμός και η απόγνωση..


Κάποτε ως και οι πόλεις μας ήταν γεμάτες αμυγδαλιές, μουριές, συκαμινιές ,εσπεριδοειδή


Πλέον στολίζουμε τους κήπους και τις πόλεις μας με ψεύτικα δέντρα.. άοσμα και άχρωμα που δεν καρπίζουν, που δεν μυρίζουν, που δεν φυλλοβολούν, που δεν λερώνουν γιατί ο χρόνος μας έχει γίνει δυσεύρετος και πολύτιμος..


Εικόνες ήχοι ευωδιές και γεύσεις έχουν χαθεί από την καθημερινότητά μας αφήνοντάς την φτωχότερη ανούσια και άδεια.. Όλα εκείνα που κάποτε ήταν δεδομένα και αυτονόητα έχουν γίνει είδος πολυτελείας και όνειρο διακοπών..


Παρόλα αυτά ευτυχώς έξω στα χωράφια, οι μυγδαλιές συνεχίζουν να ανθίζουν μέσα στο καταχείμωνο μαγνητίζοντας τα βλέμματα και τις καρδιές μας..

ένα μικρό δωράκι...

στο  Φράκταλ

(του το χρωστούσα)

με αγάπη

για να το συντροφεύει

στο μεγάλο ταξίδι του

να του θυμίζει την Ανοιξη που παραμονεύει

στο κατόπι του χειμώνα

το καλοκαίρι που θα ρθεί..

τη βίγλα του

τη θάλασσά του

 το θαλασσόβραχο που απλώνει τα όνειρά του,

το υπέροχο καστροχωριό του

την αυλή με τις γλαστρούλες και το γιασεμί του..

Είναι εκεί..είναι γεμάτα προσμονή..

και είναι όμορφο να έχεις μια γωνιά να σε προσμένει...