Ανοιξη!!!!

Κάπως τυχαία??

(εδώ που τα λέμε πιστεύω ότι υπάρχει τύχη
αλλά χτυπάει μόνο τις χαμογελαστές πόρτες)

Τυχαία ή εκ προθέσεως λοιπόν
χαμογελώντας,

ανακάλυψα χθες έναν τόπο κρυμμένο

που δικαίως θα τον αποκαλούσα

"το Κρησφύγετο της Ανοιξης"

(Συνομίλησα μαζι Της και ευχαρίστως και όποτε επιθυμώ μου το παραχωρεί
προκειμένου να βρισκω καταφύγιο και προστασία
απο κάτι επικίνδυνα "φράκταλ" που κυκλοφορούν πέρα δώθε και καταβροχθίζουν αθώες και ανυπεράσπιστες "σταγόνες"..)

Κι έτσι όπως κυλιόμουν

προστατευμένη και ασφαλής,

πάνω στα κόκκινα

στα κίτρινα

στα ολόλευκα

χαλιά της,

Συλλογίστηκα..

"θεέ μου πόσο δίπλα απο την ευτυχία περνάει ο άνθρωπος..."

(εικόνες απο Χίο-Θολοποτάμι)


Aν πράγματι βρεθεί κανείς Ανοιξη στη Χίο θα έχει την τύχη να γνωρίσει μια μοναδικότα του νησιού που λίγοι τη γνωρίζουν και να απολαύσει ένα θέαμα που σου κόβει τη λαλιά..
Στη Χίο ευδοκιμούν τέσσερα είδη άγριας τουλίπας, οι ΄΄λαλάδες΄΄ κατά τους ντόπιους, που την άνοιξη κατακλύζουν τις καλλιεργούμενες εκτάσεις του κεντρικού τμήματος του νησιού. Το κόκκινο χρώμα τους πλημμυρίζει την ύπαιθρο και την κάνει να φαίνεται σαν ένα κατακόκκινο χαλί ,σαν ένας ζωντανός πίνακας ζωγραφικής.
Λέγεται ότι η τουλίπα πήρε το όνομά της από τo ΄toliban΄΄ το κάλυμμα του κεφαλιού, που φορούσαν οι άνθρωποι στη Μ. ανατολή.

Στην Ολλανδία, που εσφαλμένα θεωρείται ο τόπος προέλευσής τους, καλλιεργείται από τον 16ο αιώνα όπου τη μετέφερε ο βοτανολόγος Κάρολος Κλούσιος.

Στην πραγματικότητα τόπος καταγωγής της τουλίπας είναι η κεντρική Ασία και από εκεί εξαπλώθηκε η καλλιέργειά της σε όλη την Μεσόγειο

Ενας απο τους μύθους που πλάθει την ιστορία της γέννησης της τουλίπας λέει ότι υπήρχε κάποτε ένας Πέρσης πρίγκηπας που ονομαζόταν Φαράχ και ήταν πολύ ερωτευμένος με τη Σχιριν.

Η Σχιρίν όμως σκοτώθηκε και τότε ο πρίγκηπας έπεσε κιαυτός με το άλογό του σε έναν γκρεμό και αυτοκτόνησε.. Κάθε σταλαγματιά απο το αίμα του που χύθηκε έγινε τουλίπα και απο τότε οι τουλίπες έγιναν σύμβολο αγάπης..

Aγρελωπό...

Το Αγρελωπό δεν υπάρχει πια σε κανένα χάρτη του νησιού ούτε Τουριστικό οδηγό..

Ακόμα και όσους γνωστούς ρώτησα δεν γνώριζαν την ύπαρξή του
Μια μικρή σκουριασμένη ταμπέλα
στο χωματόδρομο που οδηγεί από τα Αγιάσματα στα Καμπιά,
τυχαία μας οδήγησε σ αυτό το εγκαταλελειμμένο χωριουδάκι φάντασμα.

Περιττό να σας πω ότι στο αντίκρυσμά του,
αναπήδησα απο τη χαρά μου
Ηταν σαν να ανακάλυψα ένα θησαυρό..

Πόσο το ζήλεψα έτσι ήσυχα που κοιμάται τον αιώνιο υπνο του

με το κελάρυσμα του μικρού ποταμού πλάι του να το νανουρίζει..

με την κορυφή του Πελιναίου απέναντι να το έχει υπό τη σκέπη του..

Δεν ξέρω γιατί λατρεύω τα ερείπια,
τα χαλάσματα, τις ρωγμές ό,τι το μισογκρεμισμένο
ό,τι το παλιό και φθαρμένο, ..

 Λατρεύω τη φθορά..

Τις ρυτίδες στα πρόσωπα των ανθρώπων..

Τους γερτούς ώμους.. τα ροζιασμένα χέρια των ηλικιωμένων..

Τα 'τέλεια' πρόσωπα,
αυτά που αγωνίζονται να κρατηθούν πάντα νέα και άψογα
δεν με άγγιζαν ποτέ..

Τα ερείπια διαθέτουν κάτι πέρα απο αυτό που βλέπεις..
όμορφο ή άσχημο δεν έχει σημασία..

 Μοιαζουν πάντα έτοιμα να σου πουν μια ιστορία…
ή ακόμα καλύτερα σε καλούν να ανακαλύψεις την ιστορία τους..
να νιωσεις, να μάθεις, να αφουγκραστείς,
να γευτείς, να ψάξεις, να χωθείς μέσα στις ρωγμές τους
και να χαθείς στο παρελθόν τους ..

Τα ερείπια μοιάζουν με τις αναμνήσεις μας..
Κάποιοι από μας τα αγαπούν τα φροντίζουν,
τα επισκεπτονται για να νιωσουν εκείνη τη γλυκιά νοσταλγία που σου μεταδίδουν..
κάποιοι άλλοι τα προσπερνούν..
είτε αδιάφορα, είτε με πόνο,
είτε με έναν αδιόρατο φόβο που τους κάνει να επιταχύνουν το βήμα ..

Σε αντίθεση με τη θέα του ερειπωμένου χωριου
βρίσκεται το φρεσκοβαμμένο και περιποιημένο ξωκλήσι λίγο παραπέρα,
αδιαμφισβήτητο σημάδι πως ο θεός είναι κοντά μας
σε κάθε στιγμή σε κάθε τόπο
ξεχασμένο και μη..

Γιαγιούλα

Την είδα φευγαλέα καθώς οδηγούσα..

Συνέχισα την πορεία μου με την εικόνα καρφωμενη στο μυαλό μου..

Δεν άντεξα..

Κάνω επι τόπου στροφή

Επιστρέφω και παρκάρω το αυτοκίνητο

Κρύφτηκα πίσω απο έναν τοίχο και τη φωτογράφισα απο αρκετά μακριά..
(νιωθω μια ηρεμία και γαλήνη όταν βρεθώ κοντά σε ηλικιωμένους)

Με κορμί σκυφτό λες και τα χρόνια όλα της ζωής της στοιβάχτηκαν στους ώμους της

πότιζε αμέριμνη τον κήπο της..

Μονολογούσε χαμογελώντας..

Μπορεί και να μιλούσε με τα λουλούδια της..

Ισως..

Γιαυτό ο κήπος της ήταν πανέμορφος..