Γιαγιούλα

Την είδα φευγαλέα καθώς οδηγούσα..

Συνέχισα την πορεία μου με την εικόνα καρφωμενη στο μυαλό μου..

Δεν άντεξα..

Κάνω επι τόπου στροφή

Επιστρέφω και παρκάρω το αυτοκίνητο

Κρύφτηκα πίσω απο έναν τοίχο και τη φωτογράφισα απο αρκετά μακριά..
(νιωθω μια ηρεμία και γαλήνη όταν βρεθώ κοντά σε ηλικιωμένους)

Με κορμί σκυφτό λες και τα χρόνια όλα της ζωής της στοιβάχτηκαν στους ώμους της

πότιζε αμέριμνη τον κήπο της..

Μονολογούσε χαμογελώντας..

Μπορεί και να μιλούσε με τα λουλούδια της..

Ισως..

Γιαυτό ο κήπος της ήταν πανέμορφος..

Ερείπια

...Κι όνειρα να γκρεμίζονται που χτίστηκαν

με της καταραμένης ανέχειας τον ιδρώτα

είδηση δεν παίρνουμε

καταπλακωμένοι

μακάριοι κοιμόμαστε

σα να ΄ναι τα ερείπια θαλπωρή...

(Κική Δημουλά)

...................

(Εικόνες από Αγιάσματα-Χίος)

Τα Αγιάσματα κοντά στο χωριό Κέραμος, βρίσκονται στο Βόρειο τμημα του νησιου 60 χλμ απο την πόλη της Χίου και οφείλουν το όνομά τους στα ιαματικά νερά που πηγάζουν απο τη γη σε θερμοκρασία 70ο βαθμών Κελσίου


Στο παρελθόν ήταν λιμάνι και κέντρο εμπορίου των γύρω χωριών, κυρίως για το αντιμόνιο, καθώς η περιοχή είναι γνωστή από τους αρχαίους χρόνους για τα κεραμικά και τα κοιτάσματα αντιμονίου.

Τα κοιτάσματα αντιμονίου έκαναν την Κέραμο ένα από τα πιο σημαντικά χωριά του Δήμου Αμανής τα μέσα της δεκαετίας του 60.

Η παραλία με τα κρυστάλλινα νερά λόγω της θέσης της όταν φυσάει βορριάς δέρνεται απο μεγάλα κύματα, αλλά απο την άλλη η διαδρομή ως εκεί περνώντας μέσα απο ένα άγριο τοπίο με βουνά, πλούσια βλάστηση, νερά και λαγκάδια σε αποζημιώνει

Από το 19ο αι. (1880-90) λειτουργούσαν στην περιοχή μεταλλεία αντιμονίου. Υπάρχουν ακόμη και σήμερα τα οικήματα όπου έμεναν οι εργάτες των λατομείων, χτισμένα με θυμιανούσικη πέτρα. Υπάρχουν ακόμη γύρω στις 15 σήραγγες-στοές που οδηγούν στα εγκατα της γης. Εκεί εργάστηκαν χιλιάδες άνθρωποι.

Τέσσερα χρόνια όμως ήταν αρκετά για να πεθάνουν 30 κάτοικοι από καρκίνο, πολλοί άλλοι από τα γύρω χωριά κι αρκετοί ξένοι. Τα μεταλλεία έπαψαν να λειτουργούν το 1954.

Tα Αγιάσματα σήμερα παρόλες τις δυνατότητες ανάπτυξης που διαθέτουν,
παρόλο το ένδοξο παρελθόν τους
παρουσιάζουν μια  οδυνηρή εικόνα ερήμωσης και εγκατάλλειψης,
που σε κάνει απο την άλλη να νομίζεις ότι αν απλώσεις το χέρι σου ψηλά στον ουρανό
μπορεί και να αγγίξεις τον ίδιο το θεό ..

Τις είδα και φέτος..

Ειδα και φέτος τις μυγδαλιές ν ανθιζουν και χαμογέλασα


Είναι ν απορεί κανείς με τη δύναμη και τη διάθεση αυτών των δέντρων να ανθίζουν στην καρδιά του χειμώνα.. σαν για να κρατούν άσβεστη τη φλόγα των ονείρων μας..
Σαν για να στάζουν βάλσαμο στη βαρυχειμωνιά μας..


Το έψαξα λίγο και βρήκα ό,τι η μυγδαλιά τελικά εκτός από τόλμη είναι και το γνωστικότερο των δέντρων.. και ας νομίζουμε το αντίθετο..
 Τα ατελή της άνθη την καθιστούν τελευταία στις προτιμήσεις των εντόμων όταν αυτά έχουν και άλλες επιλογές.. Αν λοιπόν η μυγδαλιά άνθιζε τον καιρό που ανθίζουν όλα τα φυτά θα είχε τον κίνδυνο να εξαφανιστεί καθώς δεν θα έβρισκε έντομα να μεταφέρουν τη γύρη από το αρσενικό άνθος στο θηλυκό ώστε να γονιμοποιηθεί..


Kάτι που επίσης δεν γνώριζα είναι ότι αυτό που τους δίνει την εντολή να ανθίσουν δεν είναι ο καιρός, το κρύο ή η βροχή τα οποία βεβαίως δεν είναι σταθερά από τον ένα χρόνο στον άλλο, αλλά η διάρκεια της μέρας, που πάντα είναι ίδια την ίδια ημερομηνία…


Θυμάμαι τότε που τα χωράφια ήταν γεμάτα μυγδαλιές σκαρφάλωνα στα κλαδιά τους παρόλο που τα χέρια μου γέμιζαν κόλλες απ τον κορμό τους και τίναζα τα άνθη τους για να δω τη βροχή από λευκά ανθάκια να πέφτει στο χώμα
Και έπειτα που με λαχτάρα περίμενα τα πρώτα τσάγαλα πριν πήξει ο καρπός να τρέξω κρυφά από τη μαμά να φάω με το τσόφλι τόσα που με έπιανε η κοιλιά μου αλλά πού να πω κουβέντα το βράδυ.. κιχ δεν έβγαζα..
Θυμάμαι κι εκείνο το γλυκό, κουρκουτσού το λέγαμε, που φτιάχναμε με τα φρέσκα αμύγδαλα.. Τα καθαρίζαμε από το τσόφλι και το φλούδι τα χτυπούσαμε στο γουδί μαζί με ζάχαρη και φρυγανιά και γινόταν ένας γλύκισμα να σου τρέχουν τα σάλια.. Τότε βλέπεις που δεν τα χαμε όλα είχαμε το προνόμιο να χαιρόμαστε με τα μικρά και ασήμαντα που η φύση απλόχερα μας χάριζε..

Τωρα που έχουμε παραπάνω από όσα χρειαζόμαστε δεν βρίσκουμε πια με τι να χαρούμε.. Εκείνη τη λαχτάρα που μας γαργαλούσε τα σωθικά και μας πλημμύριζε ζωή, την έχει εκτοπίσει ο κορεσμός και η απόγνωση..


Κάποτε ως και οι πόλεις μας ήταν γεμάτες αμυγδαλιές, μουριές, συκαμινιές ,εσπεριδοειδή


Πλέον στολίζουμε τους κήπους και τις πόλεις μας με ψεύτικα δέντρα.. άοσμα και άχρωμα που δεν καρπίζουν, που δεν μυρίζουν, που δεν φυλλοβολούν, που δεν λερώνουν γιατί ο χρόνος μας έχει γίνει δυσεύρετος και πολύτιμος..


Εικόνες ήχοι ευωδιές και γεύσεις έχουν χαθεί από την καθημερινότητά μας αφήνοντάς την φτωχότερη ανούσια και άδεια.. Όλα εκείνα που κάποτε ήταν δεδομένα και αυτονόητα έχουν γίνει είδος πολυτελείας και όνειρο διακοπών..


Παρόλα αυτά ευτυχώς έξω στα χωράφια, οι μυγδαλιές συνεχίζουν να ανθίζουν μέσα στο καταχείμωνο μαγνητίζοντας τα βλέμματα και τις καρδιές μας..